MH17

Photo by ANP

Photo by ANP

Men marching up the asphalt
Lead must fill their feet
As they are the ones to carry
The ones whose hearts no longer beat

Our Queen holding the Kings hand
This is something no-one can quite understand
Saddened faces everyone
Looking for comfort in the burning sun

The sight of more than a hundred
Coffins are carried out
Their identity’s lost
Hopefully soon to be found

Layers

Slowly peeling of shards of history and memories.
Scared of what to find underneath.
My fingers acing, my heart is pounding.
Drops of tears and blood.
Still I keep scratching off.

Skin starts to appear.
With a long way to go.
Hope to blossom along the way.
But still it still won’t show.

Het is weer zover

Rozen, chocolade, afgeladen bioscopen en restaurants. Verliefde, en stiekem iets minder verliefde stelletjes. Vroeger was het niet meer dan een lief briefje onder de tafel doorgeven aan elkaar, flink blozen en dat was het dan wel weer, Heel puur en echt.

Waar het naar mijn idee ooit voor diende was om die leuke jongen of meid te laten weten dat je je een oogje op degene in kwestie had. Ik kan je vertellen dat de kaartjes met “ik vind je leuk” niet meer bestaan. Het is al gelijk “Ik hou van je” of “Ik ben stapelgek op je” Een beetje overdreven vind je ook niet? Dan schrik je pas iemand af! Waar is die goede oude tijd gebleven?

Nu zullen al die gelukkige koppels denken daar is die bitter single weer… Maar als je van elkaar houd of gewoon ontzettend verliefd bent, kun je dat iedere dag tegen elkaar zeggen. En heren, zomaar een bosje bloemen of spontaan uiteten is veel leuker dan op die verplichte veel te drukke Valentijnsdag. Toch?

Vorig jaar geschreven. Echter nu voelt het nog steeds het zelfde. Ik ben dan wel geen single meer. En bitter ja misschien was ik dat wel. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik opnieuw mag beginnen. Met een lieve vent. Van wie ik hou :)

(niet op Valentijnsdag gepost dus volledig legetiem)

Ver weg

Een stem die je kan vertellen dat je word gemist
Een stem die je de pijn kan laten voelen dat je hier niet bent

Een blik die je troosten kan
Een blik die je zegt hoe moeilijk het is

Jouw hand die zover weg lijk te zijn
Jouw handen zo beschermend

Jouw armen die zoveel warmte geven
Jouw armen die niet tot mij kunnen reiken

 

Mam

Ik bewonder
Hoe je alles regelt
Hoe je me vertrouwd
Hoe je me heb opgevoed
Hoe je van me houd

Ik bewonder je kracht
Je onvoorwaardelijke liefde

Je bent bijzonder
En ik ben trots
Dat jij mijn mama bent

 

Mijn lief

Ik word gelukkig van je
Als ik stiekem naar je kijk als je slaapt
Je zo dicht bij me bent dat ik je sproetjes kan tellen
Hoe je je armen om me heen slaat
Ik je hart voel kloppen
En mij weer rustig maakt
Het zijn misschien kleine dingen
Maar voelen intens groot
Mij in de maling nemen en je kattenkwaad
Hoe je me aan het lachen maakt
Niet meer onder stoelen of banken weg gestopt
Ik hou van je mop!

 

 

Sis

Sis,
Zat weer te denken aan vroeger

Vuur en water.
Backstreet Boys en Slipknot.
Een kamer delen.
Maar heel snel weer verkassen.

Zus ging samenwonen, het huis uit.
Wat een rust, wat een onrust.
En toen nog verder van mijn huis wonen
Niet meer om de hoek.

Kleur tegenover zwart. Twee tegenpolen.
Twee tegenpolen die naar elkaar toe gegroeid zijn
En niet zonder elkaar kunnen.

Ze voelt me goed aan.
Een blik en een opgetrokken wenkbrauw
zegt meer dan genoeg.
Hoe wist ze dat? Hoe doet ze dat?

Nu een kleine op komst.
En zie het geluk in haar ogen.
Ben zo blij en trots!
Zou ze dat allemaal wel weten?

Ik denk dat ze alles weet.
Omdat ze mijn zus is!

 

Mijn opa, Yayo

Mijn opa, yayo

Zo veel herinneringen, zo weinig tijd
Jaren in Nederland gewerkt en gewoond
Leren schaken, en altijd gingen we naar huis met
een prachtige collectie munten, postzegels, poppetjes etc.
Echte verzamelaars items.

Zoveel herinneringen, zo weinig tijd.
Van zijn wel befaamde rijkunsten tot
drie keer het glas heffen, salut y cosas y viva la pepa
We zitten aan tafel en gniffelen om zijn uitspraken
Zijn vingertje, wat een wijsneus

nog meer herinneringen, het zijn er nog zoveel
Zijn verbaasde gezicht toen wij met zijn alle binnen kwamen
op yaya en yayo’s 60 jarig huwelijk. Want dit kon toch helemaal niet!
Nog meer herinneringen, maar geen tijd meer
Om te zeggen yayo, buen viaje

 

De sokkenmand

Een sok, een sok die zijn gelijke is kwijt geraakt.
De tweede sok, niet te vinden achter de wasmachine.
Al vele malen is de vuile was ondersteboven gekeerd.
Ook de pas gewassen was is de tweede sok nog steeds kwijt.
Misschien is de tweede sok ooit voor een andere sok
aangezien en is hij aan een andere sok geknoopt.
Zodat dit paar elkaar nooit zal verliezen. Eenzame sok
in de enkele sokkenmand. Er zou toch ergens een
bijpassende sok moeten zijn? Tenslotte is de tweede
sok ook al weer voorzien van een ander en is nu een
paar sokken. Eenzaam in de sokkenmand. Al is de sok
maar de zelfde kleur, iets langer of korter. Versleten,
of nog helemaal strak in het elastiek. Dus knoop de
eenzame sokken in de sokkenmand samen.
Want geen een sok wilt allen zijn.

Recordings and Loss

Er gebeuren nu emaal dingen in je leven. De recording sessies zitten erop met de band. Bassist Wouter heeft aangekondigd dat hij gaat stoppen. Dit is een soort verlies. Vandaag kreeg ik echter bericht dat een naaste vriend van mij nu beide ouders kwijt is aan de vrezelijke ziekte kanker…

Pijn